Παράθεμα από την εξαμηνιαία εργασία με τίτλο: Συλλογική
Μνήμη και Προφορική Ιστορία, Η παραδειγματική περίπτωση του Γρηγορίου
Παπαλεξανδρή.
Μάθημα: "Συλλογική μνήμη και Ταυτότητες".
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιωάννινα 2011.
Οδυσσέας Ν. Τσιντσιράκος
Προφορική Ιστορία και η σχέση της με τις
«συγγενείς επιστήμες»
Στο κεφάλαιο που προηγήθηκε διαπιστώσαμε πως οι συγγενείς επιστήμες
λαογραφία και ανθρωπολογία ενσωμάτωσαν στις ερμηνείες τους την επιστήμη της
ιστορίας. Στην αρχή η χρήση της ιστορίας έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε να
εξυπηρετεί τη διαφορετική σκοπιά της κάθε επιστήμης. Η ανθρωπολογία κάτω από το
τάδε ή δείνα θεωρητικό πλαίσιο χρησιμοποίησε την ιστορία σε χρόνο γραμμικό ή
συγχρονικό στo πλαίσιo του Εξελικτισμού και
δομολειτουργισμού αντίστοιχα. Η λαογραφία από την άλλη πλευρά ακολούθησε κοινή
πορεία με την ανθρωπολογία τόσο στο θεωρητικό όσο στο μεθοδολογικό επίπεδο.
Καταλήγοντας στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφέραμε τη χαρακτηριστική στροφή προς
το κοινωνικό στοιχείο που ακολούθησε η κάθε επιστήμη όσο αφορά στην προσέγγιση
και ερμηνεία των κοινωνιών που μελετούσαν. Τέλος, τονίσαμε την διεπιστημονική
τάση την οποία οι προαναφερθείσες επιστήμες πιστά ακολουθούν, καθώς η διεπιστημονικότητα
σήμερα αποτελεί πραγματικότητα στo πλαίσιo
των ανθρωπιστικών επιστημών. Η διαπίστωση του σημαντικού ρόλου της ιστορίας
στην ανθρωπολογία και λαογραφία και η από κοινού υιοθέτηση της μεθοδολογικής
πρακτικής που εισήγαγε η ανθρωπολογία - ο λόγος είναι περί της επιτόπιας
έρευνας[20] -
οδήγησε τους επιστήμονες σε μία νέα μορφή ιστορικής τεκμηρίωσης, την προφορική Ιστορία.
